Διαδικτυακός τόπος Γιώργου Δουατζή

- Τη θρησκεία μου ονόμασαν Ποίηση.
  Εκεί δεν έχει θεούς. Μόνο πίστη

- Ποίηση σκληρή, ανελέητη, αγαπημένη. Πόσες
  σπονδές χωράνε ακόμα τα ιερά σου...

- Κάθε πρωί τον φυλάκιζαν. Εκείνος έφτιαχνε
  σκάλες πανύψηλες με στίχους. Ως τον ουρανό
  πανύψηλες. Και κάθε σούρουπο τον έβρισκαν
  ανάμεσα τους, να μοιράζει φωτοστέφανα
  στους αδύναμους

- Κι η Ποίηση, το μεγαλύτερο, το πιο βαθύ, το μέγα
  έως θανάτου πάθος

- Πήρε τα χαρτιά μου ο άνεμος και πάγωσα έτσι
  γυμνός

- Εύθραυστα μολύβια μεταγγίζουν το βάρος της
  καρδιάς σε λευκά χαρτιά

- Δεν άφησα παρά χάρτινους απογόνους

- Η Ποίηση χωράει σε ένα κορμί απόψε.

- Γράφεις; Όχι. Διαβάζω ένα Ποίημα στα μάτια της